When someone else's happiness is your happiness, that's love

Ik twijfelde nog om te bellen, maar zo'n goed nieuws, dat moest ik haar toch vertellen? Want het kon misschien, heel misschien dat ik eindelijk eens mijn droomjob gevonden had. Dat dit nu eindelijk - wie weet - de bekroning zou kunnen zijn van een lange, vruchteloze zoektocht van acht jaar? Dat al dat jobhoppen toch niet voor niets was geweest, want dat ik ondertussen wel álles geprobeerd had wat ik wou, al was niet alles een even groot succes geweest - en dan heb ik het vooral over de laatste carrièremove.

Maar de eerdere twijfel werd bevestigd: het - ik geef toe - nog ingehouden enthousiasme werd niet beantwoord aan de andere kant van de lijn. Zou het niet te veel werk zijn? Mmmmm. Veel ge-mmmm. Niet luisteren naar wat ik zeg. Dat het om een toffe job vlakbij huis ging mét mogelijkheid tot deeltijds werk en mét optie vast. Dát zei ik.

Ik vraag door met een 'alles oké daar', want de stem aan de andere kant klinkt maar vlak met - ook - ingehouden droefheid, als ik goed tussen de lijntjes luister. Dat het gisteren uit de hand is gelopen tussen twee personen in haar en mijn leven. Onbegrip en boosheid aan de ene kant, verdriet en eenzelfde boosheid aan de andere kant. En zij stond daar tussen. En dat ze ook nog moest gaan oppassen, maar dat eigenlijk niet kon en wou, want dat het toch zo'n zware week was geweest, maar dat een mama altijd 'ja' zegt. Dat ik ook altijd 'ja' zou zeggen tegen mijn zoontje F.

Ik luister en probeer de negatieve spiraal waar ze momenteel in vast zit terug te duwen, met woorden. Dat die twee personen zelf volwassenen zijn en dat ook zelf (zouden moeten) kunnen oplossen, dat het niet háár ruzie is. Zij klinkt al iets enthousiaster, alsof ze extra bevestiging nodig had. Na het telefoongesprek bedenk ik dat een gelukkige mama 'nee' zegt, als ze eens niet kan of wil en dat het jammer is dat ze dat zelf niet kan inzien. Ik zucht en kijk in het rond. Waar was mijn enthousiaste bui ook alweer?

De kracht van mindfulness

Zo'n mindfulnesscursus, ik kan dat iedereen aanraden, jongens! Dat zou voor iedereen verplicht moeten zijn (en terugbetaald door de overheid - wishful thinking), zoals een bezoek aan de tandarts. Zeer broodnodig in de maatschappij van vandaag.

Anyways, het doet je anders naar dingen en mensen kijken. Positiever en al. Voortaan, als u mij tegenkomt en vraagt hoe het met mij is, zal het antwoord niet meer zijn zoals tot voor een paar weken: 'Ik zit thuis met een burn-out' (het spreekwoordelijk schaamrood op de wangen kreeg u er gratis en voor niks bij), maar zal het iets in de trant zijn van: 'Ik ben mij aan het heroriënteren'. En zo wordt die burn-out aan het einde van de rit toch nog een cadeau, ik zeg het u!

Hoop

Ok, vandaag ging er een onschuldige giraf dood door de schuld van de mens, dus de mensheid en de wereld zijn er nog (bijlange na) niet, maar hoop doet leven (al is dat voor arme Marius jammer genoeg niet meer het geval).
Tot vóór het moederschap kende ik enkel konijnen, hazen, kikkers en trawanten die sprongetjes maakten; nu weet ik dat ook kleine mensjes sprongen maken en dat de hele wereld (eigenlijk vooral M en ik) het dan geweten heeft, maar er is hoop, want na zo’n sprongetje is ons ventje weer een stapje verder in zijn ontwikkeling en dat kunnen we enkel maar toejuichen.

Hoop vond ik vandaag ook in een plant die al jaren bij ons woont en die vermoedelijk de winter (welke winter?) niet zou halen, maar ik gaf hem het voordeel van de twijfel. Misschien voelde hij zich even niet zo goed in zijn vel  (takken) – zoals ik de laatste maanden – en zou hij er vanzelf weer wel bovenop komen, zoals ik soms ook door de dagen spartel. En kijk, vandaag stroomt er weer een beetje levensenergie door zijn broze takjes en komen er een paar frisgroene blaadjes piepen. Het is een goede dag vandaag. Leve de hoop.

7 celebrity crushes

In navolging van Lilith, deel ik ook mijn celebrity crushes met de rest van de wereld. Het zijn er maar 7 en geen 8. Het gaat om de kwaliteit en niet om de kwantiteit, zegt men altijd. En eerlijk gezegd heb ik al hard moeten zoeken naar deze 7. Ik hou namelijk niet van té afgeborsteld en té gay (want geef toe, die metroseksuelen, veel mannelijk is er soms niet meer aan) en daar loopt de wereld tegenwoordig vol van.

We beginnen met de categorie 'binnenland'. En dan moet ik toegeven dat Koen De Graeve van de troon werd gestoten, toen Geert Van Rampelberg zijn intrede maakte in medialand. Koen De Graeve mag nog op 2 blijven staan, omwille van zijn charisma, humor en inhoud. En Sylvie houdt van humoristische mannen die iets te vertellen hebben.

 Maar ook in het 'buitenland', zijn er mogelijke matchen te vinden, al kan ik mij daar meestal enkel op het uiterlijk baseren.

Mijn nummer 1 in het buitenland: Ashton Kutcher. Geen verdere commentaar, enkel 'haba haba'. 

Op Summer van The OC ben ik heel jaloers geweest vroeger, oh ja. Adam Brody is zo njammie dat ik vroeger mijn lief met zijn foto naar de kapper stuurde om zijn haar in dezelfde stijl te laten knippen. Honestly.

 

In Armageddon deed Ben Affleck mijn hart al sneller slaan. En dat kan hij nog altijd, al zie ik hem om één of andere reden niet zo veel meer op het scherm passeren. Why o why?

Patrick Dempsey, aka Mc Dreamy, aka lekker ding van Grey's Anatomy. O, wat wenste/wens ik soms dat ik Meredith Grey was. 

 En last but not least, als ik ooit verrimpeld en versleten ben, mag George Clooney ook wel komen aankloppen (maar dan moeten we hem even invriezen, tot ik 80 ben, zodat hij niet nóg ouder wordt).

And to all: happy 2014?

Er is een tijd geweest dat ik veel blogde - toen ik voltijds aan het werken was notabene - en dat ik dat soms tussen mijn werkbezigheden nog gauw tussendoor ook op het werk kon doen. Ik zit met een burn-out thuis en heb dus veel tijd nu en toch blog ik niet. Of alleszins niet veel, want dit bericht spreekt dat al tegen en laten we dat vooral niet willen doen, mijzelf tegenspreken, want zo’n burn-out brengt al genoeg verwarring met zich mee.

Bloggen was en is een uitlaatklep, als ik mij goed voel, en ik hoor u al denken, zo’n burn-out, dat zal toch meestal niet met een goed gevoel gepaard gaan? Zeer zekers niet. Ik kan u een resem gevoelens opsommen die een burn-out met zich meebrengt en achteraan dat rijtje bengelt dan soms ergens eens een momentje dat je je ‘iets beter’ voelt, maar nog niet ‘goed’. En toch ben ik mij in deze opnieuw aan het tegenspreken, want ik blog op dit moment of doe toch tenminste een poging tot.

Een poging tot mijzelf terug te vinden, diep na te denken over wat ik zoal graag deed vóór ik opnieuw de dieperik in sukkelde, plat op mijn bek ging en warempel bleef liggen, in plaats van terug op te staan en verder te gaan, vóór ik opnieuw tegen de muur van mijn grenzen kwakte. Grenzen die ik zelf kennelijk moeilijk kan trekken, want ik loop mezelf voorbij en als nieuwbakken mama van een spruit van enkele maanden, is dat niet meer gepermitteerd. Vind ik zelf, maar vindt vooral de maatschappij die maar al te graag met het vingertje wijst, nog eens achter je rug lacht en een extra kerstcadeautje ‘druk’ op je schouders legt. Het is nu eenmaal die tijd van het jaar. 

Maar laten we met een positieve noot eindigen: het feit dat ik nog eens blog, is misschien wel het teken dat dit een beter momentje is en dat het uiteindelijk wel weer goed komt. In 2014? Pak uw geliefden eens goed vast morgen en stap met hen het nieuwe jaar in. Een nieuw jaar, een nieuw begin. Happy 2014. Ik hoop dat toch en hoop van u hetzelfde.